Six Feet Under çok iyi kadroya sahip ama hikayesi hiçbiryere gitmeyen bir aksiyon filmi gibi. Hem de devam filmi. Fragmanı izlediğinizde ya da filmde oynayanları duyduğunuzda heyecanlanıyorsunuz. Ama filmi izledikten sonra insanın aklında bazı silik sahneler, birkaç replik kalıyor sadece. (Neyse ki bir Michael Bay filmi kadar da bırakıp gidesi gelmiyor insanın). SFU da böyle. Grubun 1997 albümü Warpath'in bayılarak dinlemiş biri olarak gittikçe düşen grafik benim aklımda bile bile bazı soru işaretleri oluştururken Chris Barnes ve tayfası neler düşünüyor acaba?

Cover albümler bir grubun kariyerindeki en riskli hamlelerdendir. Hatta bu hareketi ya başarıları garanti iken ya da kariyerleri ciddi sallantıda iken yaparlar. (Ya da Anthrax gibi olur olmaz her yerde cover yaparlar) SFU bunu ilk 2000'de yaptığında o zaman için bile pek parlak bir hareket sayılmazdı. Pek de iyi tepkiler almadılar. Sonra her ne hikmetse, tarihin gelmiş geçmiş en kendine has gruplarından AC/DC'nin, gelmiş geçmiş en iyi rock albümlerinden biri sayılan 'Back In Black' ini tamamen coverladılar. Bir durup düşündüm o zaman: Brian Johnson mı, Chris Barnes mı? Tabi ki Brian Johnson. Ama gene de albüme bir şans verdim, o iyi kullanamadı.

Serinin üçüncü albümünde pek değişen birşey yok. SFU (anladığımız kadarıyla) çok sevdikleri grupların ('We fucking love SLAYER!') sevdikleri şarkılarını coverlamış; Anvil'den Prong'a kadar yelpaze de iyi aslında. Sonra dinlemeye başlıyorsunuz. Grubun soundu her şarkıyı farklılaştırmış - iyi bir anlamda. Ama Barnes'ın vokali bu repertuarda çok anlamsız kalıyor. Hele ki Mercyful Fate veya The Ramones coverında. Albümü dinlerken şarkıları SFU coverlamış diye değil de kendileri için dinlediğinizi farkediyorsunuz. Sonra dinleme isteği de kaçıyor zamanla.

Jüri kararını verdi mi? Verdi: Biraz yersiz bir albüm olmuş. SFU'yu seviyoruz; enerjisini Nostalji serisi yerine başka şekilde harcasın diyoruz - Warpath 2 yapsın mesela. Albüm de çok başarılı olmayacak gibi, ilk hafta satışları 800 civarında dolaşıyor. Olmamış, otur!