Son birkaç yılda Thrash Metal'in yaptığı atağı (ya da artan popülaritesini) görmemek mümkün değil. Gama Bomb, Municipal Waste gibi yeni ve çok iyi gruplar dışında comeback veya re-union dediğimiz doğa olayı sayesinde de çok iyi thrash metal albümleri dinler olduk. Veya sahneyi hiç terketmemiş ama zamanla silikleşen gruplar oldukça iddialı hareketlerle tekrar öne çıkar oldu. Grunge ın gömmeye yeltendiği adamlar teker teker geri dönüyor.

Comeback dediğimiz doğa olayı şöyle gerçekleşir: Zamanının önemli gruplarından olan ama zamanla bir şekilde tarihin tozlu sayfalarında yerini alacağı beklenen gruplar ve elemanları şöyle bir silkinir, 'Olm biz ayı gibi müzik yapıyorduk. Ne oldu bize? Kap gitarını bizim garaja gel olm!' veya benzeri cümleler ile hareketlenir. Bu hareketlenmeden oluşan titreşimler uzman eller tarafından kaydedilir ve biraz cilalanır. Cilalanan bu sesler dünyanın farklı yerlerinde yaşayan ama aynı titreşimlere tepki veren 'metalci' ler ile paylaşılır. Titreşimlerin harekete geçirdiği kitleler de karşılık olarak bazı tepkiler gösterir. Ve kahramanlarımız kitlelerce hatırlanır...

Tüm saçmalama hakkımı bir paragrafta harcadıktan sonra Heathen'e gelelim. Bay Area denilen bölgenin çıkardığı en iyi Thrash gruplarından Heathen, 20+ yıllık kariyerinde sadece 2 albüm kaydetmişti. Ve bundan önceki albümü tam 18 sene önceydi. Arada çıkan demoları saymazsak best of albümü 'Recovered' a kadar 13 yıl ciddi bir sessizlik içindelerdi. 'The Evolution Of Chaos' ta tüm bunların acısını çıkarmışlar. Abartısız, en sert yerinde bile solo gitara özgürlük verebilen bildiğiniz Bay Area Thrash Metal'i bu. Neredeyse prodüksiyon dışında 2000 sonrasına ait hiç bir iz yok albümde.

Albüm hızlı bir açılış yapıyor. 'Dying Season' ve 'Control By Chaos' ile albümün özetini okumuş oluyorsunuz. Fazla zıplama/değişkenlik/yön değiştirme içermeden bol sololu, iyi bir Thrash albümü dinliyorsunuz. İyi riffler, geçen 22 yılda sesinden hiçbirşey kaybetmemiş bir David Godfrey etkileyici kelimesinin hakkını veriyor. 11 dakikalık 'No Stone Unturned' iyi başlamasına rağmen ortasına doğru tempoyu düşürüyor ve ilk iki şarkının etkisini dağıtıyor malesef. Neyse ki peşinden gelen 'Arrows of Agony' ve 'Fade Away' görevi üstleniyor ve başarıyla tamamlıyor: 'uyan kardeşim, Thrash yapıyoruz burda!'. 'Hero's Welcome' da Amerika'nın Irak işgali sonrasında hemen herkesin yapmayı sevdiği 'askerimize selam, kahramanımıza saygıda kusur etmeyiz' tadında bir şarkı - ve albümün en zayıf halkası. Bu tip şarkıların yapılmaması için imza kampanyası başlatacağım, az kaldı! 'Undone' da tempoyu artırmıyor ama forvet 3'lüsü 'Bloodkult', 'Red Tears Of Disgrace' ve 'Silent Nothingness' iyi bir bitiş vuruşuyla hatta ölüm tepişiyle albüme noktayı koyuyor.

Albümün tepe noktaları; Intro nun arkasında duran dev 'Dying Season', 'Thrash melodik olur mu len' diye hönküren bünyelere en güzel cevap olabilecek 'Fade Away' ve görkemli kapanışı tescilleyen 'Silent Nothingness'. Albümün süresi de oldukça uzun; 1 saat 8 dakika. Thrash Metal'i geçtim, herhangi bir albüm için bile uzun bir süre bu ama 18 yıllık malzeme var ortada. Pinti davranıp hiçbirşeyi atmamışlar anlaşılan. Ama bu şarkılarda biraz kırpmayla çok daha vurucu bir albüm olabilirdi sanki. Neyse... 'The Evolution Of Chaos' her durumda Overkill'in 'Ironbound' u ile birlikte 2010'un ilk bombası bence. Çok iyi bir Thrash yılı bizi bekliyor sanki. Ey Heathen, geç geldin, çabuk gitme!