Bu sene daha önce dinlemediğim bir çok grup dinledim. Hatta genel tarzımın dışına da çıkıp Black Metal'e kadar genişlettim kendi yelpazemi. Ama 2009'un en iyi, daha doğrusu 2010'un ilk (ve muhtemelen en iyi) keşfi In Mourning. Uzun zamandır gerçekten iyi şeyler dinlemeye hasret kaldığım melodik/depresif death metalde hala yapılacak birşeyler olduğunun çok iyi bir kanıtı. Yaklaşık 10 yıldır ortalıkta olan ama yeni yeni patlayan bir grup. Bu tanışmaya vesile olan da ikinci albümleri Monolith. Söyleyecek çok şey var.

Albümü dinlemeden önce okuduğum kritiklerde/yazılarda grup en çok Opeth ile karşılaştırılıyordu. Yeni dinleyeceğiniz bir grup için bu kadar iddialı bir karşılaştırma hayal kırıklığı ile sonuçlanabilir. Albümü dinledikten sonra ise bu karşılaştırmanın yersiz olduğuna kanaat getirdim. In Mourning de Opeth gibi iyi kompozisyon yapabilme yetileri ve melankolik olmaları. Ama kesinlikle karşılaştırılacak kadar yakın bir tarzları yok. In Mourning melodik death metalin tüm karakteristiklerini taşıyan gen yapısıyla, zaman zaman Meshuggah'ın kaosuna uzaktan göz kırparak melankolik metal sularında özgürce yüzüyor. Tabi grubun ilk yıllarında bir doom metal grubu olmasının bunda etkisi çok. Ama oldukça yol katetmişler. Melankolik, doom gibi kelimeler hedef şaşırtmasın. Melodik death metalin ve İsveç'li ruhunun gerektirdiği tüm yırtıcılık yerli yerinde. Bu arada grubun müziği bana inanılmaz şekilde Gardenian'ı hatırlatıyor - ki kendileri yıllardır dağılmış olmalarından dolayı beni hüzünlere garkeder.

'Shrouded Divine' isimli ilk albümlerini de dinledikten sonra grubtaki ilerlemeyi daha iyi görebiliyorsunuz. İlk albüm olmasına rağmen (ki 8 yıllık bir grubun ilk albümü sonuçta) gayet iyi olan bir albümü aşmak kolay değil ama becermişler. Albümü baştan sonra birkaç kez dinlediğinizde şarkı yazma ve kompozisyon yetisi karşısında söyleyecek pek birşey bulamadım. 2 şarkı dışında 6 dakika altında şarkı yok ve hiçbirinde şarkı atlama hissi doğmuyor. Akılda kalıcı riffler çok iyi kompozisyonlarla daha iz bırakır olmuş. Bunların üstüne bir de Scar Symmetry ve Carnal Forge'dan tanıdığımız Jonas Kjellgren'in tertemiz, abartısız prodüksiyonunu da ekleyince pürüzsüz bir dinleme keyfi çıkıyor ortaya. Grubun asıl şarkı bestecisi vokalist/gitarist Tobias Netzell son yıllarda duyduğum en iyi brutal vokallerden birine sahip - kendisi ile ilgili bomba bir bilgiyi önümüzdeki hafta açıklayacağız bu arada. Yazdığı melodilerin kalitesinden uzun uzun bahsediyorum zaten, bir de burada yazmayayım.

Rehberinizden kısa albüm turu: Albüm açılışını 3:04'teki geçişi ile vuran 'For You To Know' ile yapıyor. 'Debris' ile şahlanıp blast-beatlerle dolu 'The Poet And The Painter Of Souls' ile vahşileşiyor. Opeth'e teğet geçen 'The Smoke' tan sonra Gardenian/melodik death genlerinin şovuna açılan kapı 'A Shade Of Plague' var. 6'şar dakikalık melodeath/melankoli harmanları olan 'With You Came Silence' ve 'Pale Eye Revelation' dan sonra 12:51 dk'lık grubun 'doom böyle yapılır' imzasını ve 'kesik/aksağın hastasıyım' minibüs arkası yazısını taşıyan 'The Final Solution (Entering The Black Lodge)' var. Kısa ama öz bir tur oldu sanki.

Kesinlikle harika bir albüm. Grubun potansiyelini gördükten sonra çok daha iyi işlere gebe olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. İlk iki albümle başlayın ve grubu yakından izlemeye devam edin!