Birkaç ay önce Hank Shermann hakkında ufak bir araştırma yaparken nette tek şarkısına ulaşabildiğimiz Demonica ile karşılaştım. Şarkıyı dinlerken, bir yandan da grubu incelerken gördüklerim ise beni daha çok heyecanlandırdı. Thrash dünyasının yetenekli birçok kişisi toplaşıp da Demonica’yı  kurmuş ve bize haber vermemiş. Çok ayıplamıştım kendilerini. Ama ve fakat şarkıyı tekrar ve tekrar dinledikçe geçti sinirim. Grubun albümü çıkartmasını beklediğim haftalar boyunca kendisini tekrar tekrar dinleten şarkı, çok başarılı  bir albüm geleceğinin kanıtı niteliğindeydi.

Gitarlarda Mercyful Fate’ten Hank Shermann ve Forbidden’den Craig Locicero, bateride yine Forbidden’den Mark Hernandez, bass gitarda Corruption’dan Marc Grabowski ve vokalde benim yeni tanıştığım Klaus Hyr’den oluşan grup, elemanlardan da anlaşılabileceği gibi oldukça eski usül bir thrash ruhuna sahip.

Hemen hepsi kendi çapında standartların üzerinde olan grup elemanlarının hazırladığı  Demonstrous albümü oldukça sert ve kendinden emin bir sounda sahip. Genel olarak şeytani kötülük ve kurtuluş temalı dünya dışı sözlere sahip şarkılardan oluşan albümün Gustavo Sazes tarafından hazırlanan tasarımı da oldukça başarılı ve albümün konseptine oldukça uygun olmuş. İlk üç şarkı nefes almaya fırsat vermeyecek derecede hızlı ve melodik yapıda şarkılar. Özellikle Ghost Hunt’ın girişi albüm boyunca en çok adrenalin salgıladığım bir dakika sanırım. Hafif bir MF havası da sezilmiyor değil hani. Albüm boyunca dinlenmenize olanak veren tek şarkı Below Zero. Fakat bu dinlenme bir ballad veya akustik parça şeklinde değil, Black Sabbath vari ağır, oturaklı bir havada bizi karşılıyor.

Şarkı bazında albümün vurucu noktasına gelecek olursak, bunun Astronomica olduğunu söylemek pek yanlış olmaz sanırım. Enstrümantal ve 8:21 süresi olan şarkının thrash riffleri yanında progresif bir yapısı da olduğunu belirtmek lazım. Bu değişken ama tutarlı şarkının her saniyesine yansımış durumdayken iki enfes gitaristten gelen soloların desteği de şarkıyı neredeyse kusursuz kılmış.

Albümde tüm enstrümanlardan eksiksiz memnun kalmışken benim için can sıkıcı olan tek şey vokal performansı oldu diyebilirim. Aslında can sıkıcı  demek pek doğru olmaz. Enfes kurgulanmış bir psikolojik gerilim filmi izlerken, senaryodaki minik bir açığı keşfedersiniz, ama filmin kalanına saygınızdan o kadar da önemli bir detay olmadığını düşünüp umursamazsınız. İşte vokal, her şarkıda olmamak kaydıyla bunun gibi bir his veriyor bana yer yer. Umarım anlatabilmişimdir.

Sonuç olarak, Demonstrous oldukça başarılı ve güçlü sounduyla etkileyiciliğini artıran bir albüm olmuş. Ufak tefek kusurları olmasına rağmen, kaliteli kadrosuyla thrash severleri her zaman heyecanlandıracağına inanıyorum.