Metal müzik dinlemeye başladığım ilkokul/ortaokul dönemlerinde heavy metalin sabit tür isimleri vardı. Thrash, death, black, doom, vs... Lise yıllarımda ise türler kaynaşmaya, arkadaş, kardeş, sevgili olmaya başlamıştı. Çok da güzel olmuştu tabi. Doom/death, thrash/core, endüstriyel/black, vs... Sonraları işin suyunu çıkaran gruplarla karşılaştık. İcra ettikleri müzik için "Atmospheric Bombast Metal" diyen grupları bile gördük, falan filan. Fakat bu işin tam abartılmamasından hemen önce 90lerın ilk yarısında başlayan türlerin kaynaşması bir çok farklı lezzete  ulaşmamızı sağladı. Bunlardan bir tanesi de Crematory'ydi.

Alman grubun 92de kurulmasından sonra, ilk yıllarında sergiledikleri death altyapılı  gotik metal tarzında oldukça  başarılı olmuş ve iyi bir çıkış yakalamışlardı. Crematory, Awake ve Act Seven albümleriyle ise müzik hayatlarının zirvelerine çıktıkları bir çok müziksever tarafından ortak bir kanı oldu. Grubun da, sevenlerinin de her birisini ayrı ayrı çocukları gibi sevdikleri bu albümlerden sonra değişen neydi peki? Grubun kendi müziğine farklı bir yön vermesiyle, yani endüstriyel metale kaymasıyla, istikrarlı görünen çizgilerinden sapmış oldular. Her ne kadar ben de grubun bu çizgisinden hoşlanmasam da bunu ticari veya başka bir amaçla yaptıklarını düşünmüyorum. Grup elemanlarının müziğe bakış açılarının zaman içerisinde değişmiş olmasına rağmen, her ne yönde devam ederlerse etsinler kendilerini geliştirmekten vazgeçmediler.  

2008 yılında çıkan Prey albümü ise, yine grup için farklı bir dönemin başlamış olduğunu dinleyicilerine gösterdi. Eski ile yeninin bir sentezi halinde olan bu yeni bakış açısı, grubun şimdiye kadar icra ettiği üç ana türe de göz kırpar nitelikte. Ve bu ilginç oluşumu kullanarak deneyimli müzisyenler hiç de zorlamadan şarkılarını yazmışlar.

Infinity'ye gelecek olursak, Prey'den bir(kaç) gömlek daha yukarda bir albüm olduğu söylenebilir. Neredeyse Act Seven seviyesinde bir kaliteye sahip demek bile abartılı olmaz sanırım. Özellikle albüme adını veren açılış parçası başta olmak üzere, clean vokal destekli Never Look Back ve Where Are You Now albümün etkili parçaları. Yine albümdeki iki balladdan Broken Halo gayet başarılı bir enstrüman kullanımına sahip. Alışılageldiği üzere albümde grubun ana dilinde sözler içeren iki adet de şarkı bulunmakta.

Crematory benzeri birçok grupta klavye yardımcı enstrüman olmaktan çıkıp, neredeyse ritm gitar gibi kullanılmaktadır. Metal müzik için oldukça riskli olan bu kullanım genellikle (yumuşatılmış tabiriyle) olumsuz tepkiler almaktan kaçamaz. Infinity'yi gerçekten başarılı yapan en önemli noktalardan birisi de klavyenin doğru kullanımı. Ritm gitara yardımcı olarak, ön plana çıkmadan, şarkıların içindeki küçük boşlukları doldurmak ve tüm albüm boyunca müziğe bir bütünlük katarak destek olmak. Tam anlamıyla olması geken kadar.

Değişime rağmen tam anlamıyla müziğine sadık kalmış, kalitesini bozmamış grubu dinlemeden geçmek kayıp olur bence. Klavye veya endüstriyel kalıpları sevmeyenlerin bile dinlediğinde saygı duyacağını düşündüğüm Infinity albümü şiddetle tavsiyemdir.

Not: Mümkünse artık Depeche Mode cover'ı yapılmasın rica ediyorum.