Sözlerini hiçbir zaman anlayamadığımız - ki Fince bilmediğimizden kaynaklıdır - ama verdikleri enerjiden dolayı dinledikçe keyiflendiren neşeli metal grubu Fintroll, 2010 albümü ile biraz kendi çizgisinin dışına çıkmış, bunun yanında değişimin ilk sinyallerini de vermiş bulunmaktadır diye düşünüyorum.  

Grubun daha önceki çalışmalarını ve bünyede oluşturduğu neşeyi en iyi tanımlayacak ve temsil edecek şarkı olarak Trollhammaren'i önerebilirim. Böylece grubun mazisiyle ilgili kısa bilgiler vermekten de kurtulmuş oluruz.

Peki grubun yeni müzikal yapısının eski haline göre farkı nedir diye sorarsanız, ilk söyleyeceğim şu olur; kanı kaynatan enerji korunurken, neşeli hava kendisini hafif agresif bir tavra dönüştürmüş. Folk metalin o kıpırtılı havası hiç değişmese de bi rahatsızlık hissi barındırıyor bünyesinde. Bu da aslında grubun fanları arasında kısmi tepkilere yol açan bir değişim. Alışılmışın dışında hareketlerin hayatın hemen her alanında tepkiyle karşılandığı gibi bu noktada da olumsuz eleştiriler aldı grup.

Yine de bana kalırsa objektif bir bakış açısıyla incelendiğinde, grup teknik olarak kendisini oldukça geliştirmiş. Gerek enstrüman kullanımı ve hiyerarşisi, gerek melodi ve rifflerle eski çalışmalarına üstünlük sağladığı kesin. Özellikle Ett Norrskensdåd ve Under Bergets Rot benim için albüme damgasını vuran parçalardır diyebilirim. Albümün sonraki basımlarında Under Bergets Rot parçasını Under Dvargens Fot isminde bir revizyonla da dinleyebilirsiniz.

Albüm hakkında bunlar dışında söylenecek çok söz yok aslında. Oldukça başarılı bir folk metal albümü ve her ne kadar eğlenceden hafif uzak görünse de önyargılardan kurtulup cankulağıyla dinlemek gerekir kanımca.