Sonisphere’in Türkiye ayağının nispeten sessiz konuklarından  biri Alice In Chains olacak. Sessiz diyorum çünkü önlerinde “Big Four” var onlardan fazlasıyla popüler. Gerçi uzun zamandır, haklı sebeplerle ortalıkta olmayan AIC de başka bir “Big Four” üyesi idi bir zamanlar ama…

Bu albüm hakkında bir değerlendirme yapmak için eskilere bakmak şart aslında. Müzik tarihinin gördüğü  en önemli geri dönüş denemesiyle karşı karşıya olduğumuzu söyleyebiliriz. 14 yıllık ara, kaybedilen vokalist-söz yazarı-frontman Layne Staley, tüm parametreleri değişmiş müzik endustrisi… Kabul edelim ki hiçbirimiz AIC’in geri döneceğine, geri dönseler bile eski soundlarını koruyabileceklerine ihtimal vermiyorduk (aklımıza bile getiremedik ki!). Evet, albümdeki yaratıcılığa, şarkıların etkileyiciliğine gelinceye kadar herkesin bakacağı ilk şey apaçık belliydi: Ruhunuzu zamana ve kayıplarınıza rağmen muhafaza etmeyi başardınız mı?

Metal müzik dinlemeye başladığım ilkokul/ortaokul dönemlerinde heavy metalin sabit tür isimleri vardı. Thrash, death, black, doom, vs... Lise yıllarımda ise türler kaynaşmaya, arkadaş, kardeş, sevgili olmaya başlamıştı. Çok da güzel olmuştu tabi. Doom/death, thrash/core, endüstriyel/black, vs... Sonraları işin suyunu çıkaran gruplarla karşılaştık. İcra ettikleri müzik için "Atmospheric Bombast Metal" diyen grupları bile gördük, falan filan. Fakat bu işin tam abartılmamasından hemen önce 90lerın ilk yarısında başlayan türlerin kaynaşması bir çok farklı lezzete  ulaşmamızı sağladı. Bunlardan bir tanesi de Crematory'ydi.

Birkaç ay önce Hank Shermann hakkında ufak bir araştırma yaparken nette tek şarkısına ulaşabildiğimiz Demonica ile karşılaştım. Şarkıyı dinlerken, bir yandan da grubu incelerken gördüklerim ise beni daha çok heyecanlandırdı. Thrash dünyasının yetenekli birçok kişisi toplaşıp da Demonica’yı  kurmuş ve bize haber vermemiş. Çok ayıplamıştım kendilerini. Ama ve fakat şarkıyı tekrar ve tekrar dinledikçe geçti sinirim. Grubun albümü çıkartmasını beklediğim haftalar boyunca kendisini tekrar tekrar dinleten şarkı, çok başarılı  bir albüm geleceğinin kanıtı niteliğindeydi.

2009 yılına ait son kritiği bir black/folk metal grubu olan ve ilk albümleriyle bizlere ulaşan Blackguard ile yapmak istedim. Grubu seçmemin sebeplerinden bir tanesi folk metal gruplarının genellikle İskandinavya'dan çıkmasına karşın Blackguard'ın Kanadalı olması. Bir diğer sebep, grubun yaş ortalamasının düşük olması. Bir üçüncü sebep ise neşeli bir albümle karşı karşıya olmamız.